Οι ΄΄Δούλες ΄΄ του Ζ. Ζενέ με μετάφραση – διασκευή της Νίκης Τριανταφυλλίδη στον πολυχώρο Εξαρχείον

Οι Δούλες του Ζαν Ζενέ με μετάφραση – διασκευή  της Νίκης Τριανταφυλλίδη από την Πειραματική σκηνή Ομάδας Μύθος θα παρουσιαστεί την Κυριακή στις 25/10/20, στις 9μμ, στον Πολυχώρο Εξαρχείον, Παπαρηγοπούλου 46 και Βαλτινών 22  στου Γκύζη.Στο διαχρονικό ,επίκαιρο έργο ,του σήμερα ”Οι Δούλες”  ο φτωχός λαός  και η ανυπεράσπιστη λαική τάξη δεν έχει δικαίωμα να κάνει όνειρα, είναι καταδικασμένοι να ζουν στη μιζέρια στην εξαθλίωση  και να τρέχουν  για να επιβιώσουν. Η απάνθρωπη κυρία εξουσία επιβάλλει τα πάντα με τη δική της γλυκύτητα  και τον αέρα του δυνατού, αφού για την κοινωνία δυνατός είναι αυτός που έχει χρήμα.Οι Δούλες δεν βρίσκουν άλλο τρόπο για να δραπετεύσουν από την πραγματικότητα παρά μόνο παίζοντας ένα παιχνίδι – θέατρο. Γρήγορα κι απότομα όμως προσγειώνονται στην ωμή πραγματικότητα φτάνοντας σε αδιέξοδο.                                                                                                                     Ο αιρετικός και ρηξικέλευθος σημαντικός συγγραφέας Ζαν Ζενέ (1910 – 1986) ταρακούνησε το θεατρικό γίγνεσθαι της εποχής  του με το έργο  «Les Bonnes», που οι λέξεις του μεταφρασμένες στα Ελληνικά σημαίνουν  ΄΄οι υπηρέτριες ΄΄ και ΄΄οι καλές΄΄.     Η πρώτη δημοσίευση του έγινε στο πρωτοποριακό προχωρημένο περιοδικό L’ Arbalete το 1947.Γνωρίζουμε πως το έγραψε κατά παράκληση του Louis Jouvet που το ανέβασε στο Theatre de l’ Athenee των Παρισίων το 1947 χρησιμοποιώντας όμως ένα παραλλαγμένο κείμενο που εκδόθηκε το 1958 και αποτελεί το στερεότυπο κείμενο του έργου στα μετέπειτα ανεβάσματα του στο θέατρο .Ο Ζενέ είχε μια περιπετειώδη ζωή από παιδί στην οποία βρήκε την ταυτότητα του μέσα από την συγγραφή  .Στη φυλακή έγραψε τα περισσότερα έργα του. Καταλυτικό ρόλο στην πορεία του  διαδραμάτισε η γνωριμία του με τον Σαρτρ. Υπήρξε επιφανής  της γαλλικής διανόησης και ένας ιδιαίτερος εκπρόσωπος του θεάτρου του παραλόγου. Όπως υποστήριζε το συγκεκριμένο έργο:΄΄….. δε γράφτηκε για να δικαιώσει την τάξη των υπηρετών και να ασχοληθεί με τα ζητήματα τους, αλλά πρόκειται για μια αλληγορία. «Οι Δούλες» είμαστε όλοι εμείς, με τα όνειρα μας, τις ψευδαισθήσεις μας, τις αρρωστημένες φαντασιώσεις μας, τις ανάγκες διαφυγής μας από την πραγματικότητα. Είναι ο αντικατοπτρισμός όλων εκείνων που φοβόμαστε, που αγαπάμε να μισούμε, συμπεριλαμβανομένης και της εξουσίας, η οποία στο έργο απεικονίζεται με την παρουσία της Κυρίας, που με τη σειρά της εξουσιάζει τις δούλες της και ορίζει το παρόν και το μέλλον τους, αλλά είναι και δούλα του Κυρίου, ωσεί παρών στο έργο, όμως η δύναμή του την παραλύει …..΄΄

Η υπόθεση βασίζεται σε μια αληθινή γνωστή ιστορία  καθώς αναφέρεται σε ένα από τα ειδεχθέστερα εγκλήματα που συνέβησαν στη Γαλλία, στις 2 Φεβρουαρίου του 1933.            Οι αδελφές Παπέν (Papin), υπηρέτριες στην οικογένεια Lancelin κατακρεούργησαν την «Κυρία τους» και την κόρη της. Το  γεγονός συντάραξε τη γαλλική κοινωνία και πλήθος διανοουμένων και συγγραφέων, μεταξύ των οποίων τους Σαρτρ, Ζενέ και τον ψυχαναλυτή Λακάν . Έτσι, προέκυψαν οι θεατρικές “Δούλες” .                                                            Πρόκειται για μια ιστορία τεράτων σύμφωνα με τον Ζενέ . Είναι μια ονειρική προβολή σε ένα σκοτεινό σύμπαν που ξεφεύγει από τις κατηγορίες της σκεπτόμενης λογικής. Παίζοντας την κυρία τους οι  δύο υπηρέτριες , τακτοποιούν έναν διπλό λογαριασμό μαζί της γιατί την απεχθάνονται και τη λατρεύουν, ακόμη και σωματικά . Το εκ βαθέων μίσος τους φτάνει έως την απόπειρα δολοφονίας, ενώ βρίσκονται σε ομοφυλοφιλική σχέση και απεχθάνονται η μία την άλλη. Το παιχνίδι τους παροξύνει την αμοιβαία τους απέχθεια.                                      Στην πραγματικότητα η μία είναι το είδωλο της άλλης. Για  να σπάσουν τη ρουτίνα  και να αποδράσουν από την καταπίεση της καθημερινότητας παίζουν ένα παιχνίδι ρόλων, στο οποίο υποδύονται την κυρία τους και η Σολάνζ την Κλερ. Σταδιακά το παιχνίδι αρχίζει να σοβαρεύει και καταλήγουν στην απόφαση να απαλλαγούν από την κυρία δηλητηριάζοντας την. Οι προσδοκίες τους θα διαψευσθούν με συνέπειες  οδυνηρές. Ουσιαστικά  κάνουν μια οργισμένη συνειδησιακή επανάσταση ενάντια στον εαυτό τους για να εξαφανίσουν τη βασανιστική σχέση αφεντικού -δούλου, με την οποία είναι δεμένες αλλά  μάταια.                  Από την αρχή της παράστασης είναι εμφανής η κρίση των σχέσεων κυρίας- υπηρετριών, οι οποίες οικειοποιούνται τον πολιτισμό της και προσπαθούν να μπουν στο «πετσί» της, πράγμα το οποίο τις καθιστά απάνθρωπες, κυνικές και υποκρίτριες. Αναπτύσσουν μεταξύ τους μία ιδιαίτερη σχέση, ένα εκρηκτικό μίγμα σεξουαλικών συμπεριφορών , καταστροφικής μανίας, δολοφονικών ενστίκτων και πόθου για εξέγερση και απελευθέρωση, μια «αρρωστημένη» ανορθόδοξη σχέση με ακραία συναισθήματα, της οποίας ο πυρήνας τους είναι όχι το κλασικό παιχνίδι μεταξύ τους .Εξετάζοντας βαθύτερα τα δεδομένα βλέπουμε πως οι δύσκολοι και απαιτητικοί ρόλοι εναλλάσσονται συνεχώς, φτάνοντας στο σημείο τα δύο πρόσωπα να γίνονται ένα.Το εφιαλτικό παρελθόν και  παρόν  καθορίζονται από μια ακανόνιστη ανάγκη να απεμπλακούν από την υπόστασή τους και την πραγματικότητα. Ο χαρακτήρας που ενσαρκώνει στη σκηνή η κυρία δεν δρα ως αντισταθμιστικός παράγοντας στην ένταση του δουλικού ζευγαριού  ούτε αποφορτίζει το  κλίμα των μεταξύ τους .                          Αποτελεί  ένα υποκείμενο που ταράζει τα βάθη των ψυχών των υπηρετριών της, ως λάγνα ποθητή κυρία και ως μισητή δυνάστης της ελευθερίας τους καθώς οι γυναίκες γίνονται δοτικές και της επιτρέπουν να ελευθερώσει την  αυθαιρεσία της.Από τις ονειροπολήσεις σε πύργους και τεράστιους κήπους καταλήγουν σε προκλητικές εξομολογήσεις κρυφών επιθυμιών που ντύνουν έξοχες εικόνες με αποτελεσματικές εκρήξεις, αψιμαχίες χαρακτήρων , σκηνές κυριαρχίας με ενδείξεις απεριόριστης  συναίσθησης και συγκίνησης.                                                                                                              Στην παράσταση που έχουμε παρακολουθήσει τα λιτά σκηνικά και τα ευφάνταστα κουστούμια λειτουργικά συμβολίζουν,τονίζουν και φωτίζουν τη σκοτεινή ψυχή ενώ εξυπηρετούν την μετακόμιση στα  μονοπάτια της προσγείωσης ,της απογείωσης και της εξόντωσης . Η δυναμική χημεία των ηθοποιών συνυπάρχει με τη συλλογική προσπάθεια, τον σπάνιο επαγγελματισμό και την συνειδητή εργασία που συγκροτείτε από τεχνική δομή και αρτιότητα .Συντείνει στην  απαιτούμενη ατμόσφαιρα καθώς μπλέκονται η μία μέσα στην άλλη κατακτώντας κομμάτι του καθρέφτη αλλά και της ύπαρξής τους με αξιοθαύμαστο τρόπο, εσωτερικότητα, τρυφερότητα αλλά και σκληρότητα .                                              Οι ηρωίδες είναι ενεργειακά και φορμαλιστικά ακέραιες σε όλη τη διάρκεια και παραληρηματικά συντονισμένες σε ευρηματικές εντάσεις,συλλήψεις και ρυθμούς με καταιγιστικές ανατροπές.

                                                                                                                                                                                                                                                              Συντελεστές της παράστασης :Παίζουν κατά σειρά εμφάνισης:Κλαίρη: Ζωή Τριανταφυλλίδη.Σολάνζ: Δέσποινα Χαριάτη.Κυρία: Ιωάννα Προσμίτη.Σκηνοθεσία: Ομάδα Μύθος.Κινησιολογία: Σίμωνας Πάτροκλος.Μουσική Επιμέλεια& Δημόσιες σχέσεις: Ζωή Τριανταφυλλίδη.Σκηνικά – Κουστούμια: Δέσποινα Χαριάτη, Ιωάννα Προσμίτη.Φωτισμοί: Χρήστος Λουκάκης.Φωτογραφίες: Θάνος Φάρφας.Διάρκεια έργου: 70 λεπτά.Παράσταση την Κυριακή στις 25/10/20, στις 9μμ, στον πολυχώρο Εξαρχείον, Παπαρηγοπούλου 46 και Βαλτινών 22 , Γκύζη.Είσοδος ελεύθερη.

                                                                                                                                                                                                                                                                        (Η παράσταση θα πραγματοποιηθεί με όλους τους κανόνες και τα μέτρα ασφαλείας για την πανδημία).Πληροφορίες – κρατήσεις θέσεων: 6993723117. (Είναι απαραίτητη η τηλεφωνική κράτηση, διότι οι διαθέσιμες θέσεις είναι αναπόφευκτα περιορισμένες, για λόγους προστασίας της δημόσιας υγείας. Σε περίπτωση ακύρωσης θέσεως γίνεται εγκαίρως γι αν δοθεί σε άλλο θεατή.)Ένα πολιτιστικό γεγονός της Εξαρχία καλλιτεχνών και πολιτισμού.